Opus

Alleen klinken we anders dan samen.
Als jij begint waar ik ophoud,
dan kunnen we samengaan.
Zoals de tonen binnen een akkoord uit elkaar liggen
in innige harmonie, op perfecte afstand.
Afstemmen op elkaar en toch jezelf blijven.
Niet de ander willen zijn.
En als iedereen kleur bekent is niets meer eentonig.

Maar we zijn zo uniek, dat we niet durven zijn.
We camoufleren onze tekorten.
Vergelijken en spiegelen.
Conformeren en concurreren.
Mooie tegenstrijdige wezens,
in een opus vol vervreemding en dodelijke jaloezie.

Maar wij zijn onderweg naar beter.
Tenminste, als het aan ons ligt.
Je zou soms je bagage willen afleggen,
om iets nieuws te kunnen ontvangen.
Van dit doorluchtig plan dat de hemel doorkruist;
lichten plaatst en de aarde aankleedt met tijd en ruimte.
Ritme en kleur.
Muziek en kunst…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *