Veujoar

Het eerste wat groen werd waren mijn vingers.

Iedere keer als ik in het schuurtje kom

sluiten mijn vingers zich verlangend

om de steel van de schop.

Ik ben om onverklaarbare reden

ontwaakt uit mijn winterslaap.

Want er hangt iets in de lucht.

Ondefinieerbaar en mysterieus

en helder.

De aarde slaapt nog.

Vorst heeft de planten betoverd.

IJsheiligen is nog ver.

De eerste zwakke zonnestralen

strelen de braakliggende aarde.

In mijn hoofd lost de mist

nu eindelijk op.

Lente!

Mijn verhuizing naar het paradijs

heeft diepgewortelde instincten losgewoeld.

Het contact met de aarde

doet mijn bloed sneller stromen.

In de tuin is geen tijd.

En het rondzoemende leven

verleidt mij telkens weer

tot eeuwigdurende expedities.

Vagebond...








Moments in Arts
Art is worship. Always